De eerste nieuwsbrief...deze keer ook als blogpost
Bijgewerkt op: 2 dagen geleden
Beste Lezer,
Ik had het eigenlijk van te voren niet zo bedacht - zoals ik wel vaker van te voren niet echt dingen doordenk - maar de 13e van de maand is eigenlijk best een goede datum om mijn eerste nieuwsbrief te versturen, met als doel dat de komende tijd elke 13e van de maand te doen – hopelijk gaat dat lukken. En waarom de 13e? Omdat dat het geluksgetal is van mijn ouders, ik draag het daarom ook op mijn hockeykleding maar verder is het voor mij gewoon een getal. Hopelijk brengt het hierin toch geluk, wie weet.
Wat ga je aantreffen in deze nieuwsbrief?
Allereerst even een antwoord op een waarom vraag (wellicht wordt dat een rubriek, wie weet);
De link naar een hele mooie recensie van De Byzantijn en waarom ik die zo bijzonder vind;
Een tip (ook wellicht rubriekwaardig) naar een van de meest bijzondere nieuwsbrieven die ik ken;
En tot slot nog even op een rij de agenda van waar ik de komende tijd ben voor literaire optredens.
(Deze nieuwsbrief is geschreven zonder AI en zonder redacteur dus excuus voor eventueel taalvouten)
Waarom… deze nieuwsbrief?
Vooral omdat ik een alternatief zoek voor mijn afhankelijkheid van alle mega techbedrijven. Hoe ze de wereld veranderen maakt me bijtijds erg somber. Ze dringen ons zo aan ons op - nu met AI - waarbij we ze ook aan ons laten opdringen, overigens. Wij zijn welwillende slachtoffers wat dat betreft. Ik ook, ik gebruik ook Meta’s social media omdat het me helpt te verbinden met lezers en ook omdat ik er veel voor mij relevante informatie op vind. Ik heb bijvoorbeeld via Facebook-groepen contact gemaakt met Venetianen die bijdroegen aan de Byzantijn, veel oud fotomateriaal van Venetië voor mijn research gevonden. Via Instagram kijk en luister ik naar denkers, schrijvers en sprekers over geloof en religie door de eeuwen heen – een van de thema’s waar ik nu mee rommel voor een komende roman (jaja, sneak preview verstopt hier). Social media ontsluiten ook een rijkdom aan informatie, een buitenwereld die er ook is, en daarvoor zal ik het voorlopig - met mate – blijven gebruiken; Meta met Mate zeg maar. Het voelt ergens hypocriet, maar consistentie zijn is gewoon een moeilijk aspect aan het leven. Wat ik er niet mee wil doen, is persoonlijkere dingen dan aankondigingen en boekennieuws op plaatsen. Terwijl ik het toch leuk en waardevol vind om meer te delen. Dus daarvoor deze, directe en persoonlijke vorm gekozen. Met iets beginnen is altijd makkelijker dan iets doorzetten, ik ben benieuwd of het me gaat lukken. Het is met drie romans ook gelukt, dus wie weet.
Recensies
Het kan verkeren; vorige week deelde ik in mijn “story’s” de kop van een recensie in het Reformatorisch Dagblad: “Een prachtig loflied op Venetië dat eindigt als waardeloze liefdesgeschiedenis.” Niet helemaal leuk om te lezen natuurlijk, waarbij ik ook besloot rekening te houden met de schrijver van de recensie die wellicht vanuit zijn levensovertuigingen niet helemaal de waarde wilde inzien van een verhaal waar tamelijk veel zondes langskomen, onder andere vloeken, blasfemie, seks (inclusief overspel), drugs en moord. Mijn lieve PR verantwoordelijke bij mijn uitgever, cherry-pickte er nog een paar positieve dingen uit, maar toch heb ik die recensie niet gelezen, vooral omdat ik me – niks menselijks is mij immers vreemd – altijd teveel blijf vasthouden aan het negatieve. En daar wilde ik geen energie aan besteden.
Dan de recensie die vandaag verscheen in het online-literair tijdschrift Verstwee.nl. Dit fantastische stuk, geschreven door de nog fantastischer Miriam Guensberg, zelf een auteur met hele fijne, fraaie en zeer bijzondere romans op haar naam. Natuurlijk is de waardering die ze uit voor mijn werk en schrijverschap hartverwarmend en versterkend om te lezen maar uit haar recensie blijkt vooral hoe ontzettend goed ze heeft begrepen, of heeft gevoeld, wat ik heb proberen te doen met en in De Byzantijn. Ze heeft de roman zo goed “gezien” bij gebrek aan een beter woord. Zo schrijft ze o.a.:
“Overtuigend zet Stokmans een Shakespeareaanse held neer, een man die in moed zijn angsten overwint en in overgave zijn schaduwkanten gespiegeld ziet. Een twijfelachtige held, dat wel, een gelouterde man die vooral niet vergeten wil worden en zich tracht te verlossen van zijn demonen.”
en
“Al zullen zijn vader, die een boekwinkel bezat, en zijn verhalen vertellende moeder altijd in zijn zielenwereld blijven wonen, toch wordt zijn leven getekend door gemis en bodemloze eenzaamheid. Zoals de prachtige stad Venetië gebouwd is op modder en moeras, zo bouwt het romantische gemoed van Sandro zijn fundament op leegte en op drijfzand.”
Dat ja, juist dat! Daarnaast heeft Miriam zo’n mooie pen waarmee ze zo fraai en scherp schrijft over wat ze heeft gezien en wat ze heeft gevonden in de roman. Een recensie met ongelofelijk veel zorg gemaakt en geschreven in hele fraaie taal. Lees het vooral, en lees daarna ook eens een roman van Miriam. Ik kan op mijn beurt Poolse Tranen van harte aanbevelen. Een prachtige vertelling en een eerbetoon aan Miriam’s Poolse vader die ik met ontroering heb gelezen.
Een tip
Dat was dan stiekem al een tip, en nu nog een volgende. Namelijk The Red Hand Files de blog / nieuwsbrief van de beroemde Australische kunstenaar Nick Cave. Hierin geeft hij sinds 2018 antwoorden op (levens)vragen van lezers, nadat hij in 2015 zijn 15-jarige zoon Arthur overleed. Jaren later zou ook nog zijn zoon Jethro verliezen. Onbeschrijfelijk tragisch en de grootste angst voor elke vader of moeder denk ik. Hij schrijft onder andere over dat verlies en wat het met je doet. Zijn wijsheid, zijn mildheid en menselijkheid, gevoegd bij zijn onwerkelijk mooie poëtische taal zijn eenvoudigweg fantastisch. Zo is er zijn antwoord in 2025 op de vraag: “Does the pain last forever?” Nick begint zijn antwoord met:
“The pain remains, but I have found that it evolves over time. Grief blossoms with age, becoming less a personal affront, less a cosmic betrayal, and more a poetic quality of being as we learn to surrender to it. As we are confronted with the intolerable injustice of death, what seems unbearable ultimately turns out not to be unbearable at all. Sorrow grows richer, deeper, and more textured. It feels more interesting, creative, and lovely.” (Lees vooral zijn hele antwoord op: https://www.theredhandfiles.com/its-been-ten-years-2/ ) |
Mijn agenda de komende tijd
21 oktober 2026 - Lezing, Boekhandel Derijks, Oss
28 oktober 2026 20:00 - Boekenclub Literair Zeist
17 november 2026 20:00 - Interview Jan Brokken (door mij), Driebergen
10 december 2026 19:00 - Lezing, Dante Alighieri Amersfoort
14 januari 2027 - Lezing, Dante Alighieri, Haarlem
31 januari 2027 14:00 - Lezing, Literair Café Geldrop
19 februari 2027 - Lezing, Dante Alighieri, Deventer
Hopelijk zie ik je bij een van deze momenten!
Tot slot
Zo, dit was het dan. Mijn eerste nieuwsbrief, hopelijk heb je het tot hier gered, qua lezen. Ik hoor graag wat je ervan vond. Specifiek of het bijvoorbeeld te lang vond – dat is altijd mijn valkuil, zie mijn romans ;-) – en mocht je suggesties, tips en vragen hebben, dan hoor ik het graag. Wellicht dan te beantwoorden volgende maand. Tot dan!
Hele hartelijke groet,
Mark Stokmans
Opmerkingen